PASTERSKIE NAUCZANIE

OBECNOŚĆ ZAKONNIKÓW I ZAKONNIC

KS. ABP STANISŁAW GĄDECKI

Historyczne zasługi życia konsekrowanego są nie do przecenienia. Wystarczy wspomnieć klasztory benedyktynów, jak i przybyłych do Polski w XII wieku cystersów, które stały się ośrodkami ewangelizacji i katechizacji, ale także rozwoju kultury, rolnictwa i gospodarki. Wieki XIII i XIV w Polsce to czas dynamicznego rozwoju augustianów, franciszkanów oraz dominikanów, na czele z tak wybitnymi postaciami jak św. Jacek i bł. Czesław. W tym okresie powstają też klasztory klarysek, z takimi osobowościami jak święte księżne: Kinga i Jolanta. Pod koniec XIV wieku zostają sprowadzeni do Polski paulini, których klasztor na Jasnej Górze stał się duchową stolicą Polski i punktem odniesienia w najtrudniejszych chwilach polskiej historii. W wiekach XVI–XVIII nowoczesne szkolnictwo tworzą jezuici, a także pijarzy, ze Stanisławem Konarskim na czele. (…) I tak, chociaż zakonne „wczoraj” przeminęło, to jednak samo życie zakonne nie zatrzymało się w miejscu. Także dzisiaj potrzeba nam odważnej i pełnej wiary obecności, modlitwy i pracy zakonników i zakonnic, dla przybliżenia ludziom Chrystusa, który uczy jak żyć, po co żyć i dla kogo żyć.

Fragment homilii wygłoszonej podczas Mszy św. z okazji Dnia Życia Konsekrowanego, Katedra Poznańska, 2 II 2017 r.

Comments are closed.