Z NAUCZANIA OJCA ŚWIĘTEGO

WIELKI POST JEST CZASEM NADZIEI

Fragmenty katechezy Ojca Świętego Franciszka, wygłoszonej podczas audiencji ogólnej na placu św. Piotra w Watykanie, 1 marca br.

Drodzy Bracia i Siostry!
Dzisiaj, w Środę Popielcową wkraczamy w okres liturgiczny Wielkiego Postu. A ponieważ trwa cykl katechez o chrześcijańskiej nadziei, chciałbym wam dzisiaj przedstawić Wielki Post jako pielgrzymkę nadziei. Rzeczywiście taka perspektywa staje się natychmiast oczywista, jeśli pomyślimy, że Wielki Post został ustanowiony w Kościele jako czas przygotowania do Wielkanocy. (…) Wielki Post to pielgrzymka ku Jezusowi Zmartwychwstałemu. Wielki Post to czas pokuty, a także umartwienia, ale nie jest celem samym w sobie, lecz służącym temu, abyśmy zmartwychwstali z Chrystusem, abyśmy odnowili naszą tożsamość chrzcielną, to znaczy narodzili się na nowo „z wysoka”, z Bożej miłości. Dlatego

Do Polaków Ojciec Święty powiedział:
Drodzy pielgrzymi polscy, serdecznie pozdrawiam was
tu obecnych i waszych bliskich. Środa Popielcowa przypomina
nam o kruchości życia człowieka i świata: „Pamiętaj, że
jesteś prochem i w proch się obrócisz”. Ten dzień zachęca nas
do patrzenia na życie w świetle nauczania Pana Jezusa: „Nawracajcie
się i wierzcie w Ewangelię” i wzywa wszystkich do
przemiany serc. Czyni to słowami Świętego Pawła: „W imię
Chrystusa prosimy: pojednajcie się z Bogiem”. Znak popiołu
i słowa usłyszane w dzisiejszej liturgii niech wzmogą naszą
wielkopostną refleksję.

właśnie Wielki Post jest ze swej natury czasem nadziei. Aby lepiej zrozumieć, co to oznacza, musimy odwołać się do fundamentalnego doświadczenia wyjścia Izraelitów z Egiptu. Wszystko zaczyna się od sytuacji niewoli w Egipcie, od ucisku, pracy przymusowej. (…) Ci biedni ludzie, prowadzeni przez Mojżesza, dochodzą do Ziemi Obiecanej. Cała ta pielgrzymka odbywa się w nadziei: nadziei na dotarcie do Ziemi, i właśnie w tym sensie jest „wyjściem” z niewoli ku wolności. A te czterdzieści dni także dla nas wszystkich są wyjściem z niewoli grzechu do wolności spotkania z Chrystusem Zmartwychwstałym. Każdy krok, każdy trud, każde doświadczenie, każdy upadek i każde powstanie, wszystko ma sens tylko w zbawczym planie Boga, który chce dla swego ludu życia, a nie śmierci, radości, a nie bólu. Pascha Jezusa jest jego wyjściem, poprzez które otworzył nam drogę do osiągnięcia życia w pełni, wiecznego i błogosławionego. Aby otworzyć tę drogę, to przejście, Jezus musiał ogołocić się ze swej chwały, upokorzyć się, stać się posłusznym aż do śmierci, i to śmierci krzyżowej. (…) Nasze zbawienie jest z pewnością Jego darem, ale ponieważ jest to historia miłości, domaga się miłości, domaga się naszego „tak” i naszego udziału, jak nam to ukazuje nasza Matka Maryja, a po Niej wszyscy święci. Wielki Post żyje tą dynamiką: Chrystus nas poprzedza swoim wyjściem, a my przemierzamy pustynię dzięki Niemu i idąc za Nim. (…) On jest światłem, które przezwycięża ciemność, a od nas wymaga, byśmy podsycali mały płomień, jaki został nam powierzony w dniu Chrztu. W tym sensie Wielki Post jest „sakramentalnym znakiem naszego nawrócenia”. Kto podejmuje drogę wielkopostną, zawsze znajduje się na drodze nawrócenia, (…) niezłomnej nadziei, na wzór nadziei Dziewicy Maryi, która pośród ciemności męki i śmierci swego Syna nadal wierzyła i miała nadzieję na Jego zmartwychwstanie, w zwycięstwo miłości Boga. Z sercem otwartym na tę perspektywę wkraczamy dziś w Wielki Post. Czując się częścią świętego ludu Bożego, z radością rozpoczynamy dzisiaj  tę pielgrzymkę nadziei.

Comments are closed.