PASTERSKIE NAUCZANIE

TRADYCJA KOŚCIOŁÓW STACYJNYCH

KS. ABP STANISŁAW GĄDECKI

Praktyka stacyjna rozpoczęła się najpierw w Jerozolimie, w nawiązaniu do miejsc i czasów związanych z życiem i działalnością Jezusa. Od V wieku podjęto ją także w Rzymie, czego potwierdzeniem Liber pontificalis z czasów papieża Hilarego (461–468). Papież ten ustanowił posługujących dla obsługi stacji. Ich zadaniem było przygotowanie złotego bądź srebrnego kielicha dla poszczególnych statio. (…) W poszczególne dni Wielkiego Postu wierni gromadzili się w Rzymie przy jednym z kościołów, zwanych ecclesia collecta, by udać się stamtąd do wyznaczonego na ten dzień kościoła stacyjnego, gdzie znajdowały się groby męczenników. Po odmówieniu modlitwy, uczestnicy procesji podążali – z litanią do Wszystkich Świętych na ustach – do kościoła zwanego „stacyjnym”, zatrzymując się po drodze przy innych kościołach. Sama procesja była poprzedzana przez krzyż stacyjny. Za krzyżem szło duchowieństwo, na końcu podążał boso papież. Wchodził on do zakrystii kościoła stacyjnego, tam obmywał nogi, a potem odprawiał Mszę świętą. Przed Komunią subdiakon informował zebranych o miejscu przypadającej na następny dzień stacji.

Fragment homilii wygłoszonej podczas Mszy św. w Środę Popielcową,
Katedra Poznańska, 1 III 2017 r.

Comments are closed.