SŁOWA KAPŁANA

IDŹCIE I GŁOŚCIE (18)

BP JAN SZKODOŃ BISKUP POMOCNICZY

W Wielkim Poście rozważamy mękę i śmierć Pana Jezusa. Każdy piątek, w ciągu całego roku, przypomina nam Kalwarię, ofiarę, jaką złożył za nasze grzechy Zbawiciel. Przeżywając śmierć Pana Jezusa, umacniamy się w wierze, że trzeciego dnia zmartwychwstał. Pan Jezus, gdy przybył do Betanii, powiedział do Marty, siostry Łazarza: „Ja jestem zmartwychwstanie i życie. Kto we Mnie wierzy, choćby i umarł, żyć będzie. Każdy, kto żyje i wierzy we Mnie, nie umrze na wieki” (J 11,25–26). Po śmierci Łazarza płakały jego siostry oraz Żydzi. Zapłakał też Jezus. „Oto jak go miłował” (J 11,36) – mówili Żydzi. „Łazarzu, wyjdź na zewnątrz!” (J 11,43). Zmarły wyszedł z grobu. „Wielu… ujrzawszy to, czego Jezus dokonał, uwierzyło w Niego” (J 11,45). Choroba, śmierć – jest cząstką, nieraz bardzo bolesną, naszego życia, cząstką historii każdej rodziny. Niektóre rodziny opiekują się przez wiele lat nieuleczalnie chorym, niepełnosprawnym, wymagającym ciągłej opieki. Śmierć, szczególnie nagła, śmierć ojca, Matki w wieku, kiedy dzieci ich potrzebują, jest trudnym doświadczeniem, z którym niełatwo się pogodzić. Poważna, przewlekła choroba członka rodziny, niepełnosprawny fizycznie czy umysłowo, jest krzyżem. Cała rodzina uczestniczy w pielęgnowaniu chorego i niepełnosprawnego. Z jednej strony choroba czy śmierć wprowadza do rodziny smutek i przygnębienie, z drugiej strony – jednoczy rodzinę, wyzwala ofiarną miłość, uczy pokory i przebaczenia, kieruje często myśli ku Bogu i wieczności. Św. Paweł pisze: „Wy jednak nie żyjecie według ciała, lecz według Ducha, jeśli tylko Duch Boży w was mieszka” (Rz 8,9). Doświadczając cierpienia, choroby, śmierci, otwieramy się na Boże słowo, aby żyć według ducha, bo „ci, którzy żyją według ciała, Bogu podobać się nie mogą” (Rz 8,8). „Na wielki podziw zasługują rodziny, które z miłością akceptują trudne doświadczenia dziecka niepełnosprawnego. Dają one Kościołowi i społeczeństwu cenne świadectwo wierności wobec daru życia” (Ojciec Święty Franciszek, adhortacja Amoris laetitia – „O miłości w rodzinie”, p. 48).

Propozycja postanowienia

W cierpieniu i śmierci krzyżowej Pana Jezusa możemy odnaleźć sens i zbawczą wartość naszego cierpienia, sens cierpienia i śmierci naszych bliskich. W Wielkim Poście codziennie pamiętajmy o Krzyżu.

Comments are closed.