PASTERSKIE NAUCZANIE

W DRODZE DO EMAUS

KS. ABP MAREK JĘDRASZEWSKI

Opowieść o uczniach zdążających do Emaus, to wydarzenie odnoszące się do każdego człowieka ochrzczonego, który winien zadawać sobie pytanie o to, jaka jest jego wiara. Niełatwa jest droga naszej wiary, przedzieranie się przez czysto fizyczne doświadczenie świata, w którym przyszło nam żyć, przez to wszystko, co o świecie mówią nam badania socjologiczne i niekiedy sztucznie stworzone, nieprawdziwe obrazy świata, dostarczane nam każdego dnia. Przykładem takiego dojrzewania w wierze jest św. Brat Albert, który zrozumiał, że w obrazie Chrystusa wyśmianego i poniżonego należy odczytać prawdę o człowieku biednym, z marginesu, mało ważnym. Ta droga dochodzenia do prawdy, która jest głównym przesłaniem Ewangelii, w przypadku Adama Chmielowskiego nie była łatwa i polegała na odkrywaniu, że Zbawiciel stał się człowiekiem. (…) Ludzkie zdążanie do Emaus, do chwili spotkania z Chrystusem, odbywa się we wspólnocie Kościoła. Kościół, który żyje  wspólnotą wiary i radości ze spotkania Pana, jest prawdziwie żywy i jedynie taki Kościół może dać świadectwo prawdzie o Bogu, który jest miłością i człowieku, który ma kochać nie abstrakcyjnie, ale bardzo konkretnie.

Fragment homilii wygłoszonej podczas uroczystości odpustowych w kościele Najświętszego Salwatora na krakowskim Zwierzyńcu, 17 IV 2017 r.

Comments are closed.