SŁOWA KAPŁANA

IDŹCIE I GŁOŚCIE (29)

BP JAN SZKODOŃ BISKUP POMOCNICZY

„Do każdego więc, który się przyzna do Mnie przed ludźmi, przyznam się i Ja przed moim Ojcem, który jest w niebie. Lecz kto się Mnie zaprze przed ludźmi, tego zaprę się i Ja przed moim Ojcem, który jest w niebie” (Mt 10,32–33) – mówi do nas Pan Jezus. W jaki sposób małżonkowie wobec siebie, rodzice wobec dzieci, w jaki sposób wobec teściów, mają „przyznawać się” do Chrystusa? Sytuacje są różne: jedna strona jest gorliwa religijnie, druga – obojętna, niepraktykująca. Coraz częściej zawierają małżeństwa osoby należące do różnych wyznań chrześcijańskich, czy też do różnych religii, dość często – chrześcijanin katolik i wyznawca islamu. Przed zawarciem małżeństwa są deklaracje, obietnice, ustalenia, ale powstają problemy, w jakim Kościele ochrzcić dziecko, w jaką społeczność religijną wprowadzić dziecko, dzieci? Niektóre małżeństwa decydują, że ich dzieci same wybiorą, gdy dorosną. Co znaczy: przyznać się do Chrystusa w tak różnych sytuacjach? Jak pozostać wiernym łasce Chrztu, swojemu sumieniu, a równocześnie kochać małżonka, być otwartym i tolerancyjnym?  Problemy wiary pojawiają się w małżeństwach katolickich, gdy jeden z małżonków chce zachować zasady moralne dotyczące przekazu życia (np. antykoncepcja), a druga strona chce być „nowoczesna”, „postępowa”. Gdzie jest granica ustępstw? Kiedy troska o trwałość związku, o wychowanie dzieci, stanie się zaparciem Chrystusa? Szczególnie trudna sytuacja jest wtedy, gdy jedna strona jest niewierząca. Wtedy ważną rolę spełnia odwoływanie się do sumienia, do naturalnych zasad moralnych. Strona katolicka ma szczególny obowiązek moralny, by wiele modlić się za małżonka i rodzinę, oraz by dawała pokorne, wytrwałe świadectwo o swej wierze, świadectwo słowa i czynów. „Zamykanie oczu na bliźniego czyni człowieka ślepym również na Boga… miłość jest w gruncie rzeczy jedynym światłem, które zawsze na nowo rozprasza mroki ciemnego świata” (Ojciec Święty Franciszek, adhortacja Amoris laetitia – „O miłości w rodzinie”, p. 316.

Propozycja refleksji

Wyznanie wiary w rodzinie i w innych środowiskach ściśle się łączy. Porozmawiam i rozważę na modlitwie, jak łączyć obowiązek wierności łasce Chrztu św., obowiązek wyznania wiary z miłością do małżonka, dzieci, rodziny, z tolerancją?

Comments are closed.