SŁOWA ŻYCIA

NIEDZIELA : Ez 18,25–28; Flp 2,1–11; Mt 21,28–32

NAWRÓCENIE PROWADZI DO ZBAWIENIA

Jezus powiedział do arcykapłanówi starszych ludu: Co myślicie? Pewien człowiek miał dwóch synów. Zwrócił się dopierwszego i rzekł: „Dziecko, idź dzisiaj i pracuj w winnicy”. Ten odpowiedział: „Idę, Panie”, lecz nie poszedł. Zwrócił się do drugiego i to samo powiedział. Ten odparł: „Nie chcę”. Później jednak opamiętał się i poszedł. Któryż z tych dwóch spełnił wolę ojca? Mówią Mu: Ten drugi. Wtedy Jezus rzekł do nich: Zaprawdę powiadam wam: Celnicy i nierządnice wchodzą przed wami do królestwa niebieskiego. Przyszedł bowiem do was Jan drogą sprawiedliwości, a wyście mu nie uwierzyli. Celnicy zaś i nierządnice uwierzyli mu. Wy patrzyliście na to, ale nawet później nie opamiętaliście się, żeby mu uwierzyć.

ROZWAŻANIE

Dziecko zaproszone do pracy w winnicy, w pierwszym odruchu odmówiło. Ale później, jak podaje Ewangelista, opamiętało się i podjęło zadanie. Wypełniło wolę ojca. Grecki tekst można przetłumaczyć: zrobiło mu się żal. Okazuje się, że drogę zbawienia – bo o tym ostatecznie mówi dzisiejsza przypowieść – otwiera nie deklaracja, nawet wielokrotnie powtarzana, ale wewnętrzna decyzja człowieka, która prowadzi do wypełnienia woli Boga Ojca. Ta decyzja to nic innego jak żal, skrucha – i w konsekwencji zmiana postępowania. Jedynie ta decyzja może przerwać ciąg ludzkich błędów i skutecznie wprowadzić na drogę ku dobrej wieczności. Gdy w dalszym ciągu rozmowy z faryzeuszami Jezus wyrzuca im, że nie posłuchali Jana, to używa tego samego określenia: nie opamiętali się, czyli nie okazali skruchy. Prości ludzie, grzesznicy mając świadomość swych braków posłuchali Jana. Wykształceni znawcy Pisma nie byli w stanie zmienić swych złych przyzwyczajeń. Tymczasem tylko skrucha połączona ze zmianą stylu życia jest znakiem przyjęcia łaski Bożej, prowadzącej do zbawienia.

(rs)

Comments are closed.