PASTERSKIE NAUCZANIE

DUSZA NASZEJ DUSZY

KS. ABP STANISŁAW GĄDECKI

Nie ma prawdziwej modlitwy, jeśli Duch Święty nie jest w nas obecny. Moglibyśmy powiedzieć, że Duch Święty, to znaczy Duch Ojca i Syna, jest już niejako duszą naszej duszy, najtajniejszą częścią naszego jestestwa, skąd wznosi się nieustannie do Boga modlitwa, której nie możemy nawet wyrazić w słowach. Duch bowiem zawsze czuwa w nas, uzupełnia nasze braki i ofiaruje Ojcu naszą cześć razem z naszymi najgłębszymi pragnieniami. Oczywiście, wymaga to głębokiej komunii życiowej z Duchem. Jest to zachęta, byśmy byli coraz bardziej wrażliwi i czujni na tę obecność Ducha w nas, by przemieniać ją w modlitwę, by czuć tę obecność i w ten sposób uczyć się modlić, rozmawiać z Ojcem jako synowie w Duchu Świętym. „Bóg wysłał do serc naszych Ducha Syna swego, który woła: Abba, Ojcze”. On „z mojego weźmie i wam objawi” – mówi Jezus o Paraklecie. Inaczej mówiąc, Duch aktualizuje w naszych sercach modlitwę samego Jezusa. Dzięki temu mogę powiedzieć: „Modlę się już nie ja, ale modli się we mnie Chrystus”. Sam z siebie bowiem Duch Święty nie mógłby zwracać się do Boga nazywając Go Ojcem, ponieważ nie został „zrodzony” z Ojca, lecz tylko od Ojca „pochodzi”.

Fragment homilii wygłoszonej podczas Mszy św. z okazji XVI Ekumenicznego Święta Biblii, Katedra Poznańska, 24 X 2017 r.

Comments are closed.