APOSTOLAT JANA TYRANOWSKIEGO

IDEA ŻYWEGO RÓŻAŃCA JEST ZWIĄZANA Z OSOBĄ SŁUGI BOŻEJ PAULINY MARII JARICOT (1799–1862) – JEDNEJ Z NAJLEPSZYCH ORGANIZATOREK W DZIEJACH KOŚCIOŁA I PIONIERKI AKTYWNEJ DZIAŁALNOŚCI ŚWIECKICH W KOŚCIELE. TO ONA BYŁA JEGO POMYSŁODAWCZYNIĄ I INICJATORKĄ.

PIĘTNAŚCIE WĘGIELKÓW

Paulina Jaricot – inicjatorka i apostołka Żywego Różańca

Ojciec Pauliny Jaricot był bogatym przedsiębiorcą z Lyonu (Francja), producentem jedwabiu, a ona była jego szóstym – ostatnim dzieckiem. Choć w młodości nie stroniła od próżnych rozrywek i „światowych” przyjemności, w czasie ciężkiej choroby, którą przechodziła, pod wpływem usłyszanego kazania dokonała się w niej duchowa rewolucja. Wyzdrowiawszy przywdziała nieatrakcyjne szaty wieśniaczki i poświęciła się pełnieniu dzieł miłosierdzia, zawracaniu dziewcząt ze złej drogi, odwiedzaniu ubogich, wspomaganiu nieuleczalnie chorych. Od chwili swego nawrócenia Paulina była wielką czcicielką Jezusa Eucharystycznego. Codziennie przystępowała do Komunii Świętej (co było w jej czasach praktyką dość niezwykłą). Duchowo wzrastając, zapragnęła wkrótce zorganizować stowarzyszenie bardziej modlitewne, „krzewiące wiarę” i nawracające grzeszników poprzez modlitwę. I właśnie w taki sposób, w 1826 r., zainicjowane zostało działające do dziś Stowarzyszenie Żywego Różańca (zatwierdził je i nadał mu liczne odpusty w 1832 r. papież Grzegorz XVI). Mając doskonale rozwinięty zmysł praktyczny, Paulina rozłożyła codzienne rozpamiętywanie 15 tajemnic różańcowych i modlitwę w różnych intencjach na „Róże” składające się z 15 osób [obecnie – po dodaniu tajemnic światła – większość Róż liczy 20 osób]. W genialny sposób utworzyła owe piętnastki tak, aby w każdej z nich znalazł się „ktoś dobry, średni i tacy, którzy mają tylko samą dobrą wolę…”. „Piętnaście węgielków. Jeden tylko jest rozżarzony, trzy lub cztery częściowo, pozostałe zaś wcale. Zbliżcie je do siebie – powstanie żar” – mówiła. Wkrótce „Róże” zaczęły mnożyć się w z niesamowitą szybkością nie tylko we Francji, ale także we Włoszech, Szwajcarii, Belgii, Anglii, Kanadzie… W chwili śmierci Pauliny Jaricot Żywy Różaniec liczył niemal trzy miliony (!) członków. „Niemożliwością jest określić błogosławieństwo, które spłynęło na Kościół św. z modlitwy i medytacji członków Żywego Różańca” – pisał ponad 100 lat później w biografii Pauliny Jaricot ks. dr Kazimierz Kowalski. Stowarzyszenie Żywego Różańca nie było jednak bynajmniej pierwszym wielkim dziełem Pauliny Jaricot. Jeszcze przed jego utworzeniem – mając zaledwie 19 lat – otrzymując „światło” od Boga założyła Dzieło Rozkrzewiania Wiary (znane dziś jako Papieskie Dzieła Misyjne).

OBOWIĄZKI CZŁONKA ŻYWEGO RÓŻAŃCA

1. Codzienne odmówienie dziesiątka Różańca wraz z rozważeniem jednej wyznaczonej tajemnicy różańcowej.

2. Udział w comiesięcznym spotkaniu formacyjnym połączonym ze zmianą tajemnic (zwolnione ze spotkania są osoby chore).

3. Uczestnictwo w życiu sakramentalnym Kościoła.

4. Udział w pogrzebie oraz modlitwa za spokój duszy członka Żywego Różańca (członkowie z Róży zmarłego odmawiają cząstkę Różańca św., pozostali członkowie z innych Róż w parafii odmawiają jedną dziesiątkę).

Comments are closed.