SŁOWA KAPŁANA

JESTEŚMY NAPEŁNIENI DUCHEM ŚWIĘTYM (7)

BP JAN SZKODOŃ BISKUP POMOCNICZY

„Przyszedł Jezus do Galilei i głosił Ewangelię Bożą. Mówił: Czas się wypełnił i bliskie jest królestwo Boże. Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię” (Mk 1,14–15). Każdy wierzący i ochrzczony jest wezwany do nawrócenia, do poprawy. Nawrócenie jest łaską Bożą i zadaniem na każdy dzień. Polega na uznaniu, że zgrzeszyliśmy „myślą, mową, uczynkiem i zaniedbaniem”. Najważniejsze jest, aby zmienić swoje myślenie, wartościowanie, hierarchię wartości. W odniesieniu do małżeństwa i rodziny wielką przeszkodą w nawróceniu jest obecnie powszechne przekonanie, które wyraża się w twierdzeniu: „dziś inne czasy”, „wszyscy tak postępują, czemu mam być wyjątkiem”, „sumienie mi niczego w tej dziedzinie nie wyrzuca”. O jakie dziedziny życia chodzi? „Nie czujemy potrzeby, by się modlić, by iść do spowiedzi, na Mszę św., nie odczuwamy potrzeby zawarcia ślubu kościelnego”. Wielu dziś twierdzi: „To nasza prywatna sprawa i nikt, ani księża, ani nawet krewni w rodzinie nie powinni się wtrącać w nasze życie”. Zagubiła się świadomość, że nasze życie jest światłem dla innych, lub zgorszeniem, które usprawiedliwia tych, którzy żyją według wzorów dalekich od przykazań Bożych, Ewangelii, nauki Kościoła. Chrystusowe „nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię” przyjmujmy do swego serca, do swojej rodziny, ale jesteśmy
odpowiedzialni za postępowanie, myślenie, wartościowanie bliźnich. Apostolstwo jest zadaniem wobec członków rodziny, wobec krewnych, znajomych, w zakładzie pracy. Należy szanować drugiego człowieka, jego poglądy, postępowanie, ale Chrystus nas wzywa, daje nam moc Ducha Świętego, byśmy z pokorą i odwagą, słowem i życiem, przekazywali Ewangelię życia i miłości. Nie milczmy, kierując się źle pojętą tolerancją, gdy jest możliwość wyznania swojej wiary, w tym – wartości życia od poczęcia, nauki Ewangelii o trwałości małżeństwa, o wierności, o odpowiedzialnym rodzicielstwie. Co jest szczególnym motywem dla wyznawania Ewangelii? „Bliskie jest królestwo Boże” (Mk 1,15). Św. Paweł przypomina: „Przemija bowiem postać tego świata” (1 Kor 7,31). Opisane w Ewangelii powołanie uczniów winno być dla nas źródłem duchowej siły: „Jezus rzekł do nich: Pójdźcie za Mną… I natychmiast zostawili sieci i poszli za Nim… zostawili swego ojca…” (Mk 1,17–20). „Zdolność ludzkiej pary do rodzenia jest drogą, poprzez którą rozwija się historia zbawienia” (Ojciec Święty Franciszek, adhortacja Amoris laetitia – „O miłości
w rodzinie”, p. 11).

Propozycja refleksji

Przyjmę na nowo tę zasadę, że wezwanie do nawrócenia odnosimy przede wszystkim do siebie. Upomnienie, zachęta do poprawy winna wypływać z miłości, z troski o dobro bliźniego i jego zbawienie.

Comments are closed.