PASTERSKIE NAUCZANIE

Z WEZWANIA DUCHA ŚWIĘTEGO

KS. ABP STANISŁAW GĄDECKI

Każde dzieło Trójcy Świętej w Kościele ma swoją ostateczną przyczynę i źródło swojej mocy w Duchu Świętym. Z tej racji i życie konsekrowane winno pozostawać w stałej, osobistej relacji do Ducha Świętego. Podobnie bowiem jak całe życie chrześcijańskie winno być życiem według Ducha, tak też jest z samym życiem zakonnym. U początku tego życia konsekrowanego, kiedy Chrystus powołuje mężczyzn lub kobiety, by poszli za Nim, Jego głos i Jego przyciągająca siła dają się rozpoznać dzięki wewnętrznemu działaniu Ducha Świętego, którego zadaniem jest ułatwienie zrozumienia powołania zakonnego i wzbudzenie pragnienia, aby udzielić na nie odpowiedzi przez całkowite poświęcenie życia Chrystusowi i Jego królestwu. To Duch rozwija w tajnikach duszy łaskę powołania, przygotowując drogę, na której ta łaska będzie mogła osiągnąć swój cel. Od początków pierwszego monastycyzmu aż po dzisiejsze czasy każda forma życia konsekrowanego rodziła się z wezwania Ducha. To Jego natchnienie dało początek zarówno życiu pustelniczemu, jak i tworzeniu się rodzin zakonnych.

Fragment homilii wygłoszonej z okazji XXII Światowego Dnia Życia Konsekrowanego, Katedra Poznańska, 2 II 2018 r.

Comments are closed.