KALENDARIUM ŻYCIA I DZIAŁALNOŚCI

KALENDARIUM ŻYCIA KS. ARCYBISKUPA ANTONIEGO BARANIAKA

1 stycznia 1904 – Narodziny we wsi Sebastianowo (parafia Mchy w Wielkopolsce), leżącej ok. 60 kilometrów na południe od Poznania. Pochodzi z rodziny chłopskiej. Jest czwartym z jedenaściorga dzieci Franciszka Baraniaka i Franciszki z domu Wolskiej.

10 stycznia 1904 – Chrzest św. w kościele parafialnym pw. św. Marcina w Mchach. Obrzędu dokonuje proboszcz ks. Antoni Wiśniewski. Chłopiec otrzymuje imię Antoni.

23 maja 1915 r. – Pierwsza Komunia Święta w kościele parafialnym w Mchach.

1911–1917 – Nauka w szkole podstawowej w Mchach (jako że tereny te pozostawały w zaborze pruskim, na świadectwach widnieje nazwa: Emchau).

1917–1920 – Wyjazd „za granicę” – do Oświęcimia, znajdującego się na terenie zaboru austriackiego. Nauka w Gimnazjum Zakładu Księży Salezjanów w Oświęcimiu.

21 lipca 1920 – Początek realizacji powołania zakonnego – roczny nowicjat w Zgromadzeniu Salezjańskim w Kleczy Dolnej k. Wadowic. Uczestnictwo w pieszej pielgrzymce do Kalwarii Zebrzydowskiej (9 października 1920). Obłóczyny 21 listopada 1920 r., a 28 lipca 1921 r. złożenie trzyletniej profesji zakonnej.

29 lipca 1921 r. – Wyjazd do Krakowa- Dębnik, do Salezjańskiego Studentatu Filozoficznego.

Czerwiec 1923 r. – Uczestnictwo (w gronie kilku wyróżniających się alumnów) w głównych uroczystościach 25-lecia pracy salezjanów w Polsce, odbywających się w Oświęcimiu.

30 maja 1924 r. – Matura w Prywatnym Gimnazjum Księży Salezjanów przy Studentacie Filozoficznym (ocena: dobry), a następnie końcowy egzamin z filozofii. Powrót do Kleczy Dolnej i ponowienie czasowych ślubów zakonnych.
Początek roku szkolnego 1924 r.
– Podjęcie funkcji asystenta w nowicjacie w Kleczy Dolnej koło Wadowic.

25 listopada 1924 r. – Przybycie (statkiem z Warszawy wraz z magistrem, socjuszem i 53 nowicjuszami) do nowo powstałego Zakładu Salezjańskiego w Czerwińsku nad Wisłą (przeniesiony tu został nowicjat z Kleczy Dolnej).

15 marca 1925 r. – Śluby wieczyste w Czerwińsku.

Koniec 1926 r. – Zakończenie pobytu w Czerwińsku i przenosiny do Warszawy (do sierocińca na ul. Litewskiej 14). Dokończenie trzeciego roku asystencji. Druga połowa października 1927 r. – Wyjazd na studia teologiczne (i prawa kanonicznego) do Rzymu (Papieski Uniwersytet Gregoriański) (wraz z klerykami Józefem Nęckiem i Franciszkiem Tomasikiem).

22 grudnia 1927 r. – Uczestnictwo w ceremonii wręczenia kapelusza kardynalskiego ks. abp. Augustowi Hlondowi. Druga połowa 1928 r. – Zakończenie pierwszego roku studiów, święcenia niższe (tonsura) i wakacje w Polsce.

11 lutego 1929 r. – Uczestnictwo w uroczystym nabożeństwie w Bazylice św. Piotra z okazji podpisania Traktatów Laterańskich pomiędzy Stolicą Apostolską a rządem Włoch, w wyniku których papież uznany został za suwerennego władcę eksterytorialnego państwa Watykan, a religia katolicka za panującą we Włoszech.

2 czerwca 1929 r. – Uczestnictwo w uroczystej beatyfikacji założyciela salezjanów ks. Jana Bosko. Po wakacjach 1929 r. – Otrzymanie (po egzaminach) bakalaureatu z prawa kanonicznego na Uniwersytecie Gregoriańskim i podjęcie dodatkowych studiów z prawa kanonicznego w Instytucie św. Apolinarego.

Kleryk A. Baraniak, Rzym, listopad 1928 r. (Fot. Zbiory ASIK Kraków)

20 lipca 1930 r. – Święcenia diakonatu w kościele Księży Misjonarzy na Zatybrzu.

3 sierpnia 1930 r. – Święcenia kapłańskie w kościele ss. Karmelitanek Bosych w Krakowie (przy ul. Kopernika) z rąk ks. arcybiskupa metropolity Adama Sapiehy.

10 sierpnia 1930 r. – Msza św. prymicyjna w salezjańskim kościele na Dębnikach w Krakowie, a następnie wyjazd do rodzinnej parafii (na prymicje i wypoczynek).

Późna wiosna 1931 r. – Otrzymanie listu zawiadamiającego o powierzeniu mu (po zakończeniu studiów) funkcji sekretarza ks. kardynała Augusta Hlonda (Ks. Baraniak prawdopodobnie wiedział już o tym nieco wcześniej).

Jesień 1931 r. – Zdanie egzaminu doktorskiego z teologii na Uniwersytecie Gregoriańskim. Uczęszczanie na wykłady do Instytutu św. Apolinarego, praca w Rocie Rzymskiej i Kongregacji Soborowej (czyli późniejszej Kongregacji ds. Duchowieństwa).

1933 r. – Uzyskanie doktoratu z prawa kanonicznego w Instytucie św. Apolinarego (na podstawie tezy o proboszczu zakonnym).

1 września 1933 r. – Objęcie stanowiska osobistego sekretarza arcybiskupa gnieźnieńskiego i poznańskiego Prymasa Polski ks. kardynała Augusta Hlonda. Zamieszkanie w Poznaniu.

29–30 czerwca 1935 r. – Uczestnictwo z ks. kard. A. Hlondem jako legatem papieskim w Kongresie Eucharystycznym w Lublanie (Jugosławia).

25–28 czerwca 1937 – Uczestnictwo (wraz z ks. kard. A. Hlondem) w Międzynarodowym Kongresie Chrystusa Króla w Poznaniu.

14 września 1939 r. – Początek wojennej tułaczki wraz z ks. kard. A. Hlondem. Droga do Rzymu przez Rumunię i Jugosławię.

Czerwiec 1940 r. – Wyjazd z Rzymu do Francji – do Marsylii, a następnie do Lourdes.

Czerwiec 1943 r. – Opuszczenie Lourdes i zamieszkanie (na skutek nacisków Niemców na rząd Vichy) w benedyktyńskim opactwie Hautecombe w Sabaudii.

3 lutego 1944 r. – Ukrywanie się (w kilkunastu ośrodkach duszpasterstwa polonijnego) po aresztowaniu przez gestapo ks. kard. A. Hlonda.

Wielkanoc 1945 r. – Pobyt w Paryżu na zaproszenie rektora Polskiej Misji Katolickiej.

Kwiecień – połowa lipca 1945 r. – Pobyt w Rzymie (dołączenie do Prymasa Polski ks. kard. A. Hlonda).

Lipiec 1945 r. – Powrót do Polski (z Rzymu przez Monachium, Pragę, Wrocław do Poznania), a następnie kierowanie Sekretariatem Prymasa Polski.

Czerwiec 1946 r. – Przenosiny (wraz z Sekretariatem Prymasa) do Warszawy. Kierowanie Sekretariatem oraz pełnienie funkcji kapelana ks. kardynała Hlonda.

Grudzień 1946 r. – Krótka wizyta w Rzymie wraz z Prymasem Polski.

Styczeń 1948 r. – Kolejna krótka wizyta w Rzymie wraz z Prymasem Polski.

Koniec października 1948 r. – Po śmierci Prymasa Polski – realizacja delikatnej misji mającej na celu przekazanie Stolicy Apostolskiej sugestii umierającego Prymasa Polski co do osoby jego następcy, którym miał zostać biskup lubelski S. Wyszyński (sugestia ta została przesłana wraz z dokumentami po zmarłym Prymasie, w porozumieniu z ks. kard. A. Sapiehą, za pośrednictwem ambasady szwajcarskiej).

13 stycznia 1949 r. – Wyjazd do Lublina i przyjazd następnego dnia do Warszawy wraz z nowo mianowanym Prymasem ks. bp. S. Wyszyńskim, a następnie – na jego prośbę – dalsze sprawowanie funkcji sekretarza, kierownika Sekretariatu i kapelana Prymasa Polski.

Marzec 1950 r. – Zorganizowanie – na polecenie Prymasa – Trybunału Prymasowskiego do Spraw Małżeńskich.

Kwiecień 1951 r. – Towarzyszenie Prymasowi Polski podczas wizyty w Rzymie ad limina apostolorum u Piusa XII.

30 czerwca 1951 r. – Uroczyste ogłoszenie nominacji (prekonizacja) ks. Antoniego Baraniaka na biskupa tytularnego Theodosiopolis w Armenii i biskupa pomocniczego gnieźnieńskiego.

8 lipca 1951 r. – Święcenia biskupie z rąk ks. arcybiskupa Stefana Wyszyńskiego
w Gnieźnie, a następnie dalsze pełnienie funkcji kierownika (a od grudnia 1951 r. dyrektora) Sekretariatu Prymasa Polski.

Noc z 25 na 26 września 1953 r. – Aresztowanie i osadzenie w więzieniu karno-śledczym na Mokotowie w Warszawie (Areszt tymczasowy przedłużano mu aż osiem razy). W tym samym dniu aresztowany został także Prymas Polski.

12 sierpnia 1954 – 6 maja 1955 r. – Pobyt w więziennym szpitalu (zapalenie pęcherzyka żółciowego, nieżyt żołądka, przewlekłe zapalenie wyrostka robaczkowego). Operacja.

29 grudnia 1955 r. – Zwolnienie z więzienia, a następnie przewiezienie i internowanie
w Domu Salezjańskim w Marszałkach k. Ostrzeszowa w Wielkopolsce, z zakazem stykania się z kimkolwiek spoza rodziny i nie wykorzystywania faktu „pobytu na wolności” do „jakiejkolwiek działalności antypaństwowej”.

3 kwietnia 1956 r. – Wyjazd na leczenie do Krynicy. Przed wyjazdem – po włamaniu do garażu – „ktoś” popsuł auto prowincjała, którym miał jechać (biskup podejrzewał próbę „wykończenia go”).

17 kwietnia 1956 r.– Umorzenie śledztwa w sprawie ks. bpa Baraniaka. Jako powód wskazano „zły stan zdrowia oskarżonego” i „niemożność udowodnienia bezpośredniego udziału w przestępczej działalności”.

Do października 1956 r. – Pobyt (w ramach internowania) w Marszałkach.

1 listopada 1956 r. – Powrót do Warszawy i ponowne objęcie stanowiska dyrektora Sekretariatu Prymasa Polski.

30 maja 1957 r. – Ogłoszenie nominacji przez papieża Piusa XII na arcybiskupa Metropolitę Poznańskiego.

2 lipca 1957 r. – Kanoniczne objęcie rządów w Archidiecezji Poznańskiej. W czasie sprawowania trwającej 20 lat posługi ks. abp Baraniak w ważnych sprawach kierował do wiernych listy pasterskie (m.in. z okazji ingresu, z okazji dnia modlitw o beatyfikację Sługi Bożego Edmunda Bojanowskiego, o śpiewie liturgicznym, na Milenium Chrztu Polski – ku uczczeniu Pięciu Polskich Braci Męczenników, o wychowaniu młodego pokolenia, o św. Józefie oraz o św. Stanisławie Kostce, z okazji Tysiąclecia Kościoła w Poznaniu, do chorych w związku z Nawiedzeniem Obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej, a także listy stanowiące reakcję na zamknięcie przez komunistyczne władze trzech szkół prowadzonych przez zakonnice oraz uwięzienie peregrynującego obrazu Matki Bożej Częstochowskiej); dokonał 126 wizytacji duszpasterskich, erygował cztery ośrodki duszpasterskie i 29 parafii (w tym trzy na nowo), wyświęcił 632 prezbiterów (według innych szacunków 519 kapłanów diecezjalnych i ok. 200 zakonnych), a czterem kapłanom udzielił sakry biskupiej (swojemu następcy ks. Jerzemu Strobie, ks. Tadeuszowi Etterowi, ks. Adamowi Sawickiemu i ks. Marianowi Przykuckiemu). Za jego rządów wybudowano osiem nowych świątyń. Przyczynił się do ustanowienia Papieskiego Wydziału Teologicznego w Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Poznaniu.

6 października 1957 r. – Uroczysty ingres do Katedry świętych Piotra i Pawła w Poznaniu. Ingres rozpoczął się w zasadzie już 5 października od Kępna, skąd nowy Metropolita przejechał do Marszałek, a następnego dnia – witany tłumnie na trasie przejazdu – poprzez Ostrzeszów, Ostrów Wielkopolski, Pleszew, Jarocin, Środę Wielkopolską, Zaniemyśl, dotarł do Poznania.

8 września 1958 r. – Uroczyste nałożenie paliusza arcybiskupiego w katedrze poznańskiej.

23 października 1960 r. – Zamknięcie diecezjalnego etapu procesu beatyfikacyjnego Edmunda Bojanowskiego.

Luty – marzec 1961 r. – Pobyt na leczeniu w Krynicy (7–9 marca pobyt w Krakowie, zwiedzanie Wawelu i Katedry).

29 czerwca 1961 r. – „Oddanie całej Archidiecezji Poznańskiej Matce Najświętszej” – z udziałem ks. Prymasa kard. S. Wyszyńskiego (uczestniczy ok. 10 tys. wiernych).

11 października 1961 r. – Koronacja obrazu MB Nieustającej Pomocy w poznańskiej farze z udziałem Prymasa Polski.

5 października – 14 grudnia 1962 r. – Udział w pierwszej sesji Soboru Watykańskiego II.

7–24 maja 1963 r. – Pobyt w Rzymie w związku z międzysesyjną działalnością Komisji Soborowych.

29 czerwca 1963 r. – Ogłoszenie brewe papieża Jana XXIII, podnoszącego katedrę poznańską do rangi bazyliki mniejszej (ks. abp Baraniak wystarał się także w 1972 r. o papieskie potwierdzenie tytułu metropolitalnego dla Archidiecezji Poznańskiej).

25 września – 7 grudnia 1963 r. – Udział w II sesji Soboru Watykańskiego II.

19 lutego 1964 r. – Wyjazd na trzytygodniowy odpoczynek do Krynicy.

9–25 marca 1964 r. – Pobyt w Rzymie w związku z posiedzeniem Komisji Kościołów Wschodnich.

12 września – 2 grudnia 1964 r. – Udział w III sesji Soboru Watykańskiego II.

14 marca 1965 r. – Wypadek drogowy ks. bpa Baraniaka i ks. bpa Ettera – zderzenie z traktorem. Ks. Arcybiskup doznał obrażeń twarzy i ręki oraz potłuczeń.

4–5 września 1965 r. – Koronacja obrazu Matki Bożej w Żegocinie (z udziałem ks. kard. Wyszyńskiego i sześciu biskupów).

12 września – 11 grudnia 1965 r. – Udział w IV sesji Soboru Watykańskiego II.

Z Prymasem Polski ks kard. Stefanem Wyszyńskim w poznańskiej katedrze (1966) (Fot. Zbiory ASIK Kraków)

16–17 kwietnia 1966 r. – Przewodniczenie uroczystościom Milenium Chrztu Polski w Poznaniu.

27 sierpnia 1966 r. – Koronacja wizerunku Matki Bożej Pocieszenia w Górce Duchownej (uczestniczyło w niej ok. 15 tys. osób).

3 i 4 września 1966 r. – Koronacja obrazu Matki Bożej Skalmierzyckiej. Uroczyste nabożeństwo w kościele w Ostrowie Wielkopolskim, a następnego dnia ceremonia w Skalmierzycach (z udziałem Prymasa Polski).

27–30 września 1966 r. – Prowokacja w związku z listem pasterskim w obronie czci MB Częstochowskiej.

29–30 czerwca 1968 r. – Przewodniczenie uroczystościom Tysiąclecia Biskupstwa Poznańskiego (uroczysta Msza św. na placu katedralnym). W ramach uroczystości – koronacja obrazu Matki Bożej w Cudy Wielmożnej z kościoła oo. Franciszkanów w Poznaniu (z udziałem Prymasa Polski ks. kard. S. Wyszyńskiego i ks. kard. Karola Wojtyły).

1968 r. – Przewodniczenie obradom Synodu Archidiecezji Poznańskiej.

12 października 1968 r. – Na zakończenie Synodu – koronacja obrazu Matki Bożej Różańcowej z poznańskiego kościoła Jezuitów (ceremonia odbyła się w katedrze poznańskiej).

27 grudnia 1968 r. – Uczestnictwo we Mszy św. w ramach obchodów 50. rocznicy Powstania Wielkopolskiego.

7 października 1969 r. – Wyjazd pociągiem z Warszawy do Rzymu wraz z ks. kard. Wyszyńskim i innymi hierarchami.

20 września 1970 r. – koronacja Obrazu Matki Bożej Pani Szamotuł na szamotulskim rynku (z udziałem Prymasa Polski).

1 czerwca 1975 r. – Udział w uroczystościach 900-lecia Diecezji Płockiej.

21 grudnia 1975 r. – Udział w charakterze współkonsekratora w uroczystości konsekracji ks. bpa. Jana Michalskiego w katedrze w Gnieźnie.

1976 r. – Początek choroby, skutkującej kilkukrotnymi hospitalizacjami.

Początek maja 1977 r. – Wizyta w Rzymie, a tam – po kilku dniach – kolejna hospitalizacja.

24 maja 1977 r. – Powrót samolotem do Polski oraz pobyt w poznańskim szpitalu (do 7 lipca).

5 sierpnia 1977 r. – Kolejna hospitalizacja w szpitalu im. H. Święcickiego w Poznaniu (nie przyjmuje pokarmów, ma zaniki pamięci i silne bóle, wywołujące stany depresji).

13 sierpnia 1977 r. o godz. 10.45 – śmierć na Oddziale Gastroenterologii w Klinice Akademii Medycznej im. H. Święcickiego w Poznaniu.

18 sierpnia 1977 roku – Pogrzeb w katedrze poznańskiej, po mającym miejsce dzień wcześniej procesyjnym przeniesieniu ciała z kościoła NMP. Mszy św. przewodniczył ks. kard. Karola Wojtyła, a kazanie wygłosił Prymas Polski ks. kard. S. Wyszyński. Obok trumny umieszczono obraz nawiedzającej polskie parafie Matki Bożej Częstochowskiej (Obraz Nawiedzenia). Oprócz dwóch polskich kardynałów w pogrzebie uczestniczyli też ks. kard. Alfred Bengsch – ordynariusz Diecezji Berlińskiej – oraz 43 biskupów, rektorzy wyższych uczelni, zakonnicy, konsul USA w Poznaniu, ok. 500 księży, 300 zakonnic i ok. 5 tys. wiernych. Trumna została złożona w grobowcu w podziemiach Katedry.

Comments are closed.