DROGA DO NIEBA

KALENDARIUM ŻYCIA I KULTU ŚW. STANISŁAWA KOSTKI

1550 r. (prawdopodobnie grudzień) – Narodziny w Rostkowie. Ojciec – Jan Kostka. Matka – Małgorzata z Kryskich z Drobina. Chrzest św. w kościele parafialnym pw. św. Wojciecha w Przasnyszu.

Od r. 1562 – Nauka pod kierunkiem Jana Bilińskiego.

Lipiec 1564 r. – Wyjazd z bratem Pawłem i nauczycielem Janem Bilińskim do cesarskiego gimnazjum jezuitów w Wiedniu (do Wiednia dotarli 26 lipca).

Marzec 1565 r. – Przeprowadzka do domu luteranina Kimberkera przy Kurrentgasse.

Ślad odciśniętej stopy na kamieniu w Rostkowie, który według tradycji pozostawił św. Stanisław Kostka

Grudzień 1565 r. (1566?) – Choroba, podczas której doznaje wizji św. Barbary z aniołami i Matki Bożej z Dzieciątkiem. Cudowny powrót do zdrowia.

10 sierpnia 1567 r. – Ucieczka z Wiednia do Augsburga.

Wrzesień 1567 – Pobyt w kolegium jezuitów w Dilingen i spotkanie z o. Piotrem Kanizjuszem, późniejszym świętym.

25 października 1567 r. – Przybycie do Rzymu.

28 października 1567 r. – Przyjęcie do nowicjatu przez generała, św. Franciszka
Borgiasza. Zamieszkanie w Domu Profesów przy kościółku Santa Maria della Strada. Trzydziestodniowy okres próbny w Kolegium Rzymskim.

Koniec roku 1567 r. lub pierwsza połowa

1568 – Przeprowadzka do Domu Nowicjatu przy kościele pw. św. Andrzeja na Kwirynale.
Marzec (lub kwiecień)

1568 – Pierwsze śluby zakonne (vota prima).

10 sierpnia 1568 r. – Początki ostatniej choroby.

Noc z 14 na 15 sierpnia 1568 r. – Śmierć w celi nowicjatu jezuitów na Kwirynale.
Pogrzeb.

Sierpień 1568 r. – Wspomnienie o Stanisławie Kostce pióra o. J. Fazio zostaje przesłane do wszystkich domów jezuickich.

Październik 1568 r. – Ukazuje się pierwszy łaciński żywot Stanisława, autorstwa Stanisława Warszewickiego.

18 lutego 1602 r. – Papież Klemens VIII w papieskim brewe nazywa Stanisława
tytułem błogosławionego („półoficjalna” aprobata kultu).

18 lutego 1605 r. – Papież Paweł V zezwala na wystawienie w kościele św. Andrzeja
na Kwirynale obrazu Polaka i zawieszenie przed nim tablic wotywnych oraz srebrnej lampy (kolejny krok na drodze uznania Stanisława za błogosławionego).

14 sierpnia 1606 r. – Papież Paweł V zezwala na pełny kult Stanisława Kostki odbywany w świątyniach, co uznawane jest za beatyfikację.

16 sierpnia 1670 r. – Papież Klemens X zezwala zakonowi jezuitów i diecezjom polskim na obchodzenie osobnego wspomnienia liturgicznego Stanisława 13 listopada.

Styczeń 1674 r. – Klemens X ogłasza Stanisława jednym z głównych, obok św. Wojciecha i św. Stanisława biskupa, patronów Korony i Wielkiego Księstwa Litewskiego.

13 listopada 1699 r. – Konsekracja pierwszego kościoła pw. św. Stanisława
Kostki – w Pułtusku.

1714 r. – Papież Klemens XI wydaje dekret kanonizacyjny.

31 grudnia 1726 r. – Kanonizacja w Rzymie (wraz z Alojzym Gonzagą), dokonana przez papieża Benedykta XIV.

31 sierpnia 1962 r. – Papież Jan XXIII zatwierdza Stanisława jako drugorzędnego
patrona Polski.

1967 r. – Uroczyste obchody (w Polsce) 400-lecia śmierci św. Stanisława.

1974 r. – Przeniesienie liturgicznego wspomnienia w Polsce z 13 listopada na 18 września.

Comments are closed.