PASTERSKIE NAUCZANIE

POŻĄDANIE POKORY

KS. ABP STANISŁAW GĄDECKI

Zazdrość jest korzeniem wszelkiego zła, źródłem klęski i pośrednich występków. Zazdrość nie ma granic – to zło trwające zawsze. Z niej powstaje nienawiść, uprzedzenia, ona zespala się z chciwością, gardzi bojaźnią Bożą. Przez nią zniewala się miłość braterską i niszczy pokój Boży, fałszuje prawdę i zrywa jedność. Jedynym antidotum na pokonanie tego grzechu jest przyjęcie postawy dziecka. Dla uleczenia tej choroby Zbawiciel powiedział: kto jest najmniejszy, ten jest wielki. Jezus pokazuje, że biedacy mają być przyjmowani przez tych, którzy chcą być większymi dla oddania im czci lub też widząc ich złość zachęca, aby zachowali prostotę dziecięcą bez bezczelności, miłość bez zazdrości i pobożność bez złośliwości. Nie należy szukać pierwszeństwa, lecz pożądać pokory. Jezus najpierw upomina uczniów zwyczajnym nakazem pokory, a następnie poucza przykładem dziecięcej niewinności. Pragnienie znaczenia często szkodzi relacjom między najbliższymi, niszczy przyjaźnie, wprowadza niepokój, zawiść i wzbudza zazdrość. Przyczyną zła jest nie tyle pragnienie wielkości, ile błędne pojmowanie jej prawdziwego sensu. Krzyż chwaliszewski ma wskazywać przechodzącym drogę ku górze, drogę ku naszemu Stwórcy, który z miłości ofiarował to, co miał najcenniejszego dla każdego z nas po to, abyśmy wszyscy mogli z martwych powstać najpierw z naszych grzechów, a następnie w ciele przemienionym.

Fragment homilii wygłoszonej podczas Mszy św. w kościele pw. Wszystkich Świętych, połączonej z poświęceniem odnowionego krzyża przy ul. Chwaliszewskiej w Poznaniu, 23 IX 2018 r.

Comments are closed.